Wadlopen 2003 Cross Globe Reisverhalen / Travel stories

Ze komen langszij, mijn tas wordt van mijn rug geplukt, mijn zwemvest over mijn oren getrokken. Ik krijg instructies om een been over de boot te gooien. Ik kijk op en zie niemand minder dan de man die mijn vrouw veilig naar het aan de boot vastgeknoopte touw heeft gebracht. Mijn been gaat loom over de rand van de boot, ik pak je even bij je kont als je het niet erg vind hoor ik van boven mij. Nee hoor, voor 1 keer heb je toestemming antwoord ik lachend/huilend en ik wordt aan mijn broek in de boot gehesen. Half gehurkt liggend zittend ga ik mee, nog 1 meisje ligt in het water. Die is rustig, berustend, herken de vreemde humor die zich ook van mij had meester gemaakt en ze houdt zich aan de boot vast terwijl we richting de grote boot roeien, geroeid worden.

De grote boot, de tassen worden aan boord gegooid, iedereen stapt uit. Ik als 1 van de laatste door mijn vreemde houding, werkelijk als 1 van de laatste als niet de laatste van de "geredden". Ik ben rustig ik ben cool. Mijn vrouw roept. Ik antwoord dat ik er ben, dat ik eraan kom, nog effe mijn tas, mijn levensreddende tas pakken en dan kom ik.

Maar mijn tas is foetsie, verdwenen, ergens op het dek dus ik denk verrek stomme klote tas ga naar je vrouw man verrek met die tas die komt er seffens wel uit maar die tas heeft mij gesteund, drijvende gehouden er is een nieuwe band tussen mij en die tas.

Ik ga naar mijn vrouw en voor het eerst sinds hoe lang (hoe lang heb ik eigenlijk in dat water gelegen) zien we mekaar en knuffelen we mekaar. Ze begint te huilen, te huilen, te huilen. Voelt zich schuldig omdat ze me achter gelaten heeft, achtergelaten met die stomme tas, had die stomme tas toch weggegooid, maar ze weet nog niet hoe goed die tas me geholpen heeft. Ik zeg haar niet zo dwaas te doen, ze kon er niets aan doen, manhaftig verpink ik mijn tranen maar enkelen vloeien toch. Dwaas, dwaze ik, ik had me moeten laten gaan, had er alles moeten uithuilen dan had ik hier nu niet gezeten, kot in de nacht, doodmoe.

Mijn vriend met wie we daar waren geeft me droge kleren, de spullen in de ondertussen teruggevonden tas zijn wonder boven wonder ook nog droog! (wat een tas, wat een fantastische rugzak!)

We varen terug, de tocht duurt uren, er wordt over niet anders gesproken. Ik denk dat de meeste in shock zijn, ik denk dat ik ook in een shock ben. Een lichte weliswaar, maar een shock. Constant moet ik huilbuien onderdrukken ook erna, de hele dag door.

In de haven hebben we een korte vergadering. De uitleg van die depressie wordt gegeven. Het begint rustig maar al snel worden de gemoederen verhit, beschuldigingen worden geuit, de hysterie breekt door. Zinloos naar mijn mening, ook al moeten er lessen geleerd worden, er moeten lessen geleerd worden, vooral over de reddingsoperatie in een noodgeval als dit.

De eerste keer in 30 jaar of zoiets dat dit gebeurd, dit eerste keer dat het echt goed misgaat, en dat moet mij weer overkomen. De rest van de dag moet ik te pas en te onpas huilbuien onderdrukken. Ik had me moeten laten gaan op de boot, ik had me moeten laten gaan.

Een verrassing wacht me thuis, huwelijksverjaardag. Dag op dag 1 jaar getrouwd vandaag. Het jawoord is bijna uur op uur gevallen, 1 jaar eerder, op het moment dat ik het opgaf, dat ik dacht dat de zee ging winnen.

Moe naar bed, snel snel slapen. Maar ik kan niet slapen, begin weer te huilen. Hoor steeds weer de paniek in de stem van mijn vrouw. Zie het water, de boot die maar niet dichterbij komt. Ook nu kan ik de huilbuien onderdrukken. Besloot op te staan en dit neer te schrijven, het van me af te schrijven.

Daarom zit ik hier nu, een kot in de nacht, met de tranen die rijkelijk over mijn wangen stromen en pauzes tot het snikken wat bedaard is en ik door de tranen mijn toetsenbord weer zie staan. Ik hoop dat ik nu kan slapen, ik hoop het echt want ik ben zo verdomde moe.

Ik wil iedereen bedanken die deze hele tekst helemaal heeft gelezen. Bedankt dat ik bij jullie mocht uithuilen. Ik had het nodig ook al heb ik het de hele dag met die vrienden en mijn vrouw over niets anders meer gehad. Ook al kon ik er met een lach over praten, dit was echt nodig. Bedankt.

Als het huilen en het snikken nu ophoudt ga ik maar naar bed, stilletjes, in de hoop mijn vrouwtje niet wakker te maken. Ik heb het gehaald, maar ik ben benieuwd hoe snel ik dit achter mij kan laten. Toen we naar huis reden hoorde ik op de radio dat er weer een tiener verdronken was in Oostende. Vreselijk. De rillingen liepen me over de rug en ik kon het zeewater weer even zien en proeven.....